Październikowa Oaza Modlitwy ONŻ

0
300

Oaza Modlitwy 1-3 października

Najwazniejszym punktem pierwszego dnia, którym rozpoczęliśmy oazę modlitwy, była Eucharystia. Był to czas, w którym oddaliśmy Bogu czas rekolekcji, aby prowadził nas przez ich trwanie Duch Święty. W dalszej części piątkowego wieczoru uwielbialiśmy Boga za to, co czyni w naszym życiu — podczas adoracji. Uwielbiać Boga we wspólnocie, z osobami, które kochają Boga i pragną iść za Nim w codzienności — bezcenny czas. Następnego dnia — w sobotę, po koronce do Bożego Miłosierdzia, zostaliśmy powołani do ewangelizacji, zostaliśmy wybrani do grup (trzy osobowych), z którymi szliśmy głosić Ewangelię mieszkańcom Pionek.

Spotkaliśmy się z różnymi reakcjami, były one bardzo zróżnicowane, ale każde z nich niezwykle cenne. U niektórych spotkaliśmy się z odpowiedzią „nie mam czasu”, „wierzę ale nie chodzę do kościoła”, „ogólnie dobrze, że macie odwagę, ale wiara to prywatna sprawa” te osoby szczególnie polecaliśmy w modlitwie podczas Eucharystii, prosząc dla nich o otwartość na miłość Bożą.

Dzien wspólnie oddaliśmy Bogu podczas adoracji, na której uwielbialiśmy Boga. Każdy z nas zrozumiał, że Bóg działa cuda w naszym życiu, że Bóg przemienia nasze serca. Pojawiły się łzy, ogromne uśmiechy, do każdego miłość Boża przychodziła w inny sposób. Ten dzień jeszcze się nie skończył, ponieważ adorowaliśmy Boga przez całą noc, z podziałem na grupy, tak że każdy miał określoną godzinę. Dziękuję Bogu za tę noc, i za te wszystkie noce, w których nas strzeże, dziękuję Najwyższemu za każdy dzień naszego życia. Rekolekcje podsumowaliśmy Eucharystią niedzielną w kosciele parafialnym pw. Świętej Barbary, znajdującym się bardzo blisko ośrodka oazowego „Betania”. Czas oazy modlitwy nie skończył się w tym momencie, gdyż prawdziwa Oaza zaczyna się w momencie, gdy kończą się rekolekcje, gdy jesteśmy posyłani na pustynię codzienności, gdzie jesteśmy powołani przez Boga, aby być źródłem wody — wody miłości Bożej. Jesteśmy powołani, aby świadczyć o tym, co Bóg czyni w naszym życiu, i przemieniac nasze społeczności lokalne. Nie zatrzymuje wielkiej łaski jaką otrzymaliśmy, lecz jesteśmy powołani, aby dzielić się nią z tymi, którzy jeszcze nie poznali Boga. Duchu Święty prowadź nas w codzienności.

Chwała Panu +

Jakub Wincewicz

Zdjęcia: an. Adam Stańczyk

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Wprowadź komentarz!
Podaj swoje imię